Zolang weblog.nl uit de lucht was, heb ik verder geblogd bij weblogs Big Brother WordPress op http://www.josiannesbackup.wordpress.com/. Zolang als de layout hier nog zo’n zooitje is, ga ik daar nog even door!
Voor zijn verjaardag wilde ik mijn stoere broer een stoere activiteit kado doen om samen te doen. Het werd Wadlopen, want “naar Ameland lopen” dat leek ons wel wat! Tentje mee in de backpack, dan konden we op Ameland blijven kamperen en de volgende dag weer terug gaan met de boot.
Helaas… het liep anders.
De avond voor we de grote oversteek zouden maken, werd deze door een te hoge waterstand (en daardoor te gevaarlijke omstandigheden op het Wad) afgeblazen. Balen! Toch lieten we ons niet uit het veld slaan en reden alvast naar het Hoge Noorden om dan maar gewoon met de veerboot naar Ameland te gaan om te kamperen. We hoopten dat de tocht de volgende dag wel door zou gaan. En als de tent dan niet in de rugzak mee hoefde, dan konden we ook de grotere driepersoonstent wel meenemen!
Nadat we de tent hadden opgezet in het duinkampeerveldje van camping Roosdunen, zijn we door de duinen naar het strand gelopen om een biertje te drinken. Achter het windscherm was het heerlijk toeven aan het strand (voor het windscherm werd je gezandstraald).
‘s Avonds bleek dat de tocht de volgende dag ook afgelast zou worden. De tocht naarAmeland zat er dus helaas niet meer in, maar vanuit Pieterburen konden we nog wel meelopen met een tocht over het Wad. Dus zouden we de volgende ochtend al bijtijds de tent weer opbreken en de overtocht naar vaste wal maken om richitng Pieterburen te gaan.
Maar niet voordat we gezellig een hapje gegeten hadden, een memorabele tafelvoetbalwedstrijd gespeeld hadden (ingemaakt, bro, INGEMAAKT!), Sander hevig met het blonde barmeisje had geflirt en ons imago grote schade opliep door mee te doen aan de campingbingo.
Aan de kwaliteit van dexc2xa0meegebrachte slaapmatjes zal ik verder geen woorden vuil maken, maar het feit dat bro om vijf uur ‘s ochtens foeterend de tent uitstrompelde om dan maar op het strand de zonsopgang te zien, zegt genoeg. Het ooit verschillende luchtkamers bevattende matje is als xefxbfxbdxefxbfxbdn grote luchtbubbel achtergelaten in de campingafvalcontainer. Maar een douche en een vers croissantje als ontbijt maakt heel veel goed en fris begonnen we aan de tocht naar Pieterburen.
Daar bleek dat we niet de enige waren. Gelukkig werd het overweldigende aantal deelnemers opgesplitst in verschillende groepen, waardoor we met een groep van ongeveer 30 personen en twee gidsen het Wad op gingen. Vanaf de dijk was het nog een redelijk eind lopen over de nieuwe landwinning naar het echte wad. Ondertussen werd de grond steeds modderiger en glibberiger, wat tot veel hilariteit leidde. Ps toen iedereen voor het eerst door kniediep water had gewaad en alle sokken nat waren en de modderspetters tot achter de oren zaten, hield het gegiegel op.
Steeds verder dwaalden we over het wad, door modderige stukken, gelen waar we tot ons middel doorheen moesten waden en stevigere zandgrond. Onderwijl vertelden de gidsen enthousiast over de flora en fauna van het wad. Onwijs interessant en helemaal als het op eetbare dingen aankomt. Dus toen de gids een kokkel openbrak en vroeg of iemand wilde proeven, stond Sander vooraan. Met een grote hap slobberde hij het rauwe schelpdiertje naar binnen en maakte nog een paar smakgeluiden voor hij hem doorslikte. De blikken vol afgrijzen van sommige omstanders waren onbetaalbaar!
Je snapt echter dat ik als grote zus niet achter kon blijven en even later had Sander nog een kokkel gejut en opengebroken en moest ik er ook aan geloven. Ziltig, maar best te eten, zo’n rauwe kokkel. In bier gekookt zou ik er wel een mandje vol van lusten.
Toen we het grootste gedeelte van de tocht gelopen hadden begon het te regenen. Tegen de tijd dat we weer terug waren bij de dijk had ik geen droge vezel meer aan mijn lijf zitten: alles wat niet nat geworden was van het waden, was wel natgeregend. Tot op het hemd doorweekt en verkleumd waren we (in augustus ja, midden in de zomer) enxc2xa0de modderspetters zaten tot achter de oren.
Een handdoek en droge kleren (inclusief kofferbak-striptease) maakten een wereld van verschil en moe, maar weer enigszins mens reden we op huis aan. Het was misschien niet helemaal gelopen als gepland, maar we hebben stoer Wadgelopen en het was hoe dan ook een heel gaaf broer-zus-uitstapje!
Alweer drie jaar geleden maakte ik samen met mijn collega-fotograaf foto's van hun huwelijk en hoewel er nog steeds een hele gave foto op canvas aan de muur hangt, was het met de komst van de kleine man hoog tijd voor een up-to-date familieportret.
Niek (twee jaar oud en vindt slapen 's middags voor babies) had in de loop van de middag een steeds korter wordende aandachtsspanne, dus het was een hele uitdaging om iedereen lachend op de foto te krijgen. Maar met en gezonde dosis geduld en twee heel enthousiaste ouders is het zeker wel gelukt om een paar geslaagde foto's te maken!
Een bezoekje aan Femke bracht mij met mijn kleine meisje naar Amsterdam. Na haar nieuwe huisje bewonderd te hebben en ingewijd te hebben met een kopje thee, sprongen we met kinderwagen en al op de tram richting Artis.
Op zich is het niet zo'n probleem om met kinderwagen met het openbaar vervoer te reizen, maar door twee zeer onvriendelijke Amsterdamse trambestuurders werd het toch nog een onderneming, die uitmondde in een ritje zwartrijden (moeten ze maar zorgen dat de incheckpaal het doet, hoor). Waaruit maar weer blijkt wat de xe9cht grote stad doet met twee uiterst brave voormalig Nijmeegse meisjes.
In de dierentuin was het gezellig druk. De steeds terugkerende regen trotseerden we door de overdekte vlindertuin in te gaan en nieuwe apenverblijven te bekijken, waar de aapjes los over je hoofd slingeren. Koppig hielden we vast aan ons plan om in de dierentuin te picknicken. Dat deden we dan ook in de stromende regen onder de parasol, maar dat mocht de pret niet drukken. Tussen de buien door hebben we heerlijk gewandeld en allerlei dieren gezien, zelfs Dikkertje Dap. Artis blijft toch wel een zeer sfeervolle oude stadsdierentuin en heeft – zelfs in de regen – genoeg plekjes om nog eens terug te komen voor een picknick!
Op vakantie in andere landen laat ik me vaak verleiden om de paatsen te bezoeken, die op de Unesco Werelderfgoedlijst staan. Zo bezocht ik de Vallei der Koningen en Abu Simbel in Egypte, de Meteora kloosters in Griekenland en Le Mont-Saint-Michel in Frankrijk. Het is daarom des te schandaliger dat ik nog nooit in het Hollandsche Kinderdijk geweest was, zeker niet nu ik er zo dicht bij woon.
Daarom sprong ik op deze mooie zomerdag op de fiets en fietste ik aan de hand van het handige fietsroutenetwerk naar Kinderdijk. Als kroon op mijn toeristische uitstapje liet ik me daar fotograferen op hxe8t befaamde bruggetje met uitzicht over de molens door niemand minder dan een heuse Japanse toerist.
Op een steiger met pittoresk uitzicht op de molens at ik mijn oerhollands zelf meegebrachte boterhammetjes kaas voordat ik het pondje weer terug pakte naar Ridderkerk om van daaruit weer naar huis te fietsen. Het was een mooi toeristisch rondje van ongeveer 40 kilometer, perfect om te fietsen op een zonnige zomerdag. (note to self: volgende keer wxe9l insmeren met zonnebrand).
Heel even diende de zomer zich aan en deed de zon het kwik tot boven de twintig graden stijgen. Reden voor ons (en de rest van heel Nederland, maar die gingen massaal de nog zomersere dag erop) om richting strand te gaan.
Van massaal strandtoerisme houden we niet, dus gingen we naar het voormalige autostrand bij Oostvoorne, waar we door de duinen wandelden en aan het strand neerstreken. Met nog slechts een handvol gezinnetjes was het er heerlijk rustig.
Gekleed in hippe zonnemuts en girly gele aloha zwembroek proefde ook Charlotte van de zoute zee. Letterlijk, want we konden nog net voorkomen dat ze een groot stuk zeewier naar binnen werkte, dat ze met die grijpgrage vlugge vingertjes al uit het water gevist had.
Toen de vloed in hoog tempo op kwam zetten en het koude water met zich meenam, was het tijd om in te pakken. Het was een heerlijk middagje aan het strand en zeker voor herhaling vatbaar!
Het is alweer een maand geleden dat ik afscheid nam van mijn oude collegax92s en het duurt nog maar een paar weken voor ik mijn nieuwe collegax92s ga ontmoeten.
Twee maanden (betaald) x93in between jobsx94 zitten voelt als een eindeloze zomervakantie. Zo eentje, die je als kind had en waar geen eind aan leek te komen. De timing had ook niet beter kunnen zijn met zox92n heerlijk klein meisje thuis, dat zich zo onvoorstelbaar snel ontwikkelt en iedere dag weer nieuwe dingen lijkt te kunnen. Het is een voorrecht om daar nu zox92n poos extra thuis van te kunnen genieten.
Na tien jaar werken met vakanties die niet langer dan drie weken duurden, durf ik dit dan ook gerust een echte sabattical te noemen. Een sabattical waarin ik even afstand kan nemen van het werk en me helemaal op thuis kan richten. Het is ook niet niks wat er afgelopen halfjaar thuis allemaal veranderd is met de komst van ons kleine meisje.
Ook geeft zox92n sabattical de rust om de afgelopen tien jaren van mijn carrixe8re te reflecteren: wat heb ik geleerd, wat ging er goed en wat zou ik anders aanpakken. In mijn nieuwe baan begin ik met frisse zin, nieuwe uitdagingen en vol goede voornemens!
Of eigenlijk vooral heel stil hier op mijn weblogje afgelopen week. Dat komt, zal ik u vertellen, omdat ik druk bezig was. Het was namelijk hoognodig tijd voor een schilderbeurt van de buitenboel: ook een flat vergt nog best wat onderhoud. Maar na een kleine week schuren en schilderen ziet de boel er weer piekfijn uit! Bijkomend voordeel is dat ik ook weer helemaal in de ban van Harry Potter ben, omdat ik gedurende dit klusje het gehele audioboek van "The halfblood Prince" geluisterd heb. Op naar de laatste film!
Van donderdag op vrijdag logeerden Charlotte en ik een nachtje bij Opa en Oma in Tiel. Altijd gezellig, maar nog gezelliger omdat mijn vader op vrijdag vrij is xe9n dat de vaste dag is, waarop mijn ouders op Kayleigh passen.
Maar eerst pasten ze donderdagavond op Charlotte, zodat ik met mijn vriendinnetjes een heerlijke meidenavond kon hebben. Onder het genot van een pizzaatje en vele kopjes thee hebben Caroline, Renske en ik weer helemaal bijgepraat. Wat een fijne etentes zijn dat!
Vrijdag zijn we nog lang in Tiel blijven hangen en hadden Opa en Oma het maar wat druk met de kleinkinders. Sommige dagen hebben een zwart randje, maar deze momenten krijgen in het plakboek een gouden pagina.
Wat doe je zoal als de vakantie alweer afgelopen is en manlief gewoon moet werken? Dan ga je lekker op de koffie bij mensen! Daar heb ik nu fijn de tijd voor.
Zo toog ik afgelopen week metde kleine meid naar Benschop om daar koffie te drinken bij Oma B. Spontaan kwamen nog twee nichtjes koffie drinken en bleven we nog gezellig een boterham eten (en een beschuitje met aardbeien). Oma bleek bovendien het voeren nog niet verleerd en vakkundig verdween er een heel fruithapje in het hongerige babymondje.
Later dronken we limonade en kletsten we bij met Vincent en Margreet.
Op zondag is het al jaren traditie om met de hele familie koffie te drinken bij Oma de Bruijn in Rotterdam. Nu komen we lang niet iedere zondag, maar deze zondag waren we erbij. Bovendien beginnen we zo langzamerhand onze eigen tradities te crexebren, want het is bijna vaste prik dat we voor het binnenhalen van de zaterdagboodschappen even een kopje koffie drinken bij schoonmoeders.
En zo kom je wel aan je gezellige sociale contacten - en sloten koffie!
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.